Chciałabym podzielić się cudem, który stał się w Żytomierzu (Ukraina) podczas Triduum Paschalnego.
Sasza – chłopiec ok. 7 - letni – przyszedł ze swoją mamą do kościoła (był w kościele dopiero drugi raz w życiu!). Po Nabożeństwie Krzyża, które trwało ponad 2 godziny mama powiedziała do niego: "Chodź synku, idziemy do domu", a on odpowiedział "Nie, ja chcę zostać z Panem Jezusem" - bardzo chciał zostać w kościele i nie mógł się napatrzeć na Pana Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie. Pytał mamę: "Co to za SŁONECZKO?". Nie wiedział jeszcze, że to Pan Jezus, ale czuł Jego obecność. Mama powiedziała do Siostry Karoliny, która zaprosiła ich do kościoła: „Teraz widzę, że aby dobrze wychować dziecko, trzeba mu przekazywać wartości duchowe”.

Agnieszka

Wczoraj z młodzieżą z tutejszej parafii wyruszyłam na pielgrzymkę pieszą do Sanktuarium Miłosierdzia w Kabuga.
Na miejscu spotkało się około 500 dzieci i młodzieży. Trzeba było zobaczyć te spontaniczne śpiewy, tańce i radość – żywy młody Kościół w Afryce. Dzieci słuchały na Mszy kazania o tym jak mogą spełniać uczynki miłosierdzia względem duszy i ciała, tłumnie przystąpiły też do spowiedzi.
To co mnie uderza tutaj to to, że nawet w zwykłe dni na Mszy można spotkać mnóstwo dzieci i młodzieży- młody radosny Kościół. I mimo że warunki ich życia są o wiele trudniejsze od naszych europejskich, to częściej na ich twarzach widzę spontaniczny uśmiech.
Może dzieci, by być szczęśliwe nie potrzebują tak bardzo mnóstwa rzeczy, ale miłości i czasu swoich rodziców? Potrzebują Boga i nadziei na przyszłość?
Tą nadzieja jest możliwość nauki w szkole. Szkoła niestety jest płatna. Co dzieje się z dziećmi, których rodzice nie maja odpowiednich środków ? Siostry opowiadają, że wiele ubogich dzieci podejmuje prace takie jak transport na głowach ciężkich pakunków z maniokiem, czy węglem na targowisko, wypas kóz i bydła, dostarczanie wody do domów. W ten sposób zarabiają na życie. Młode dziewczęta wykonują prace domowe, często są wykorzystywane przez bogatych pracodawców, zachodzą w ciążę lub zostają zarażone wirusem HIV. Ich rodzice są biedni, bezrobotni, bez domu, bez ziemi pod uprawę. Niektórzy z rodziców tych dzieci przebywają w więzieniu, wiele dzieci to sieroty, które mieszkają same na wsi.
Dlatego widzę, że adopcja serca jest jednym z najlepszych sposobów na pomoc–to danie „ nie ryby lecz wędki” by dzieci mogły potem poradzić sobie w życiu.
W zeszłym tygodniu w Kigali byłam na spotkaniu z dziećmi, które dzięki adopcji serca mogły podjąć naukę w szkole.

Wzruszył mnie list-wiersz jednej z dziewczynek – niech on powie więcej niż moje nieudolne słowa….
Monika Sosnowska OV

Jezus do nas mówi: „ Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. Być jak dziecko, które jest wrażliwe na ludzką biedę i nie tylko. Spotkanie misyjne z dziećmi, z przedszkola w Ursusie, które miało miejsce w naszym Centrum Misyjnym uradowało moje serce tym, że współczesne dziecko potrafi cieszyć się tym, że ma co jeść - ale jednocześnie potrafi dostrzec brak jedzenia i nie tylko u innych dzieci, i nie jest mu to obojętne, że inne dzieci cierpią głód. 

S.MD

W Rwandzie zaczęła się 100 dniowa żałoba. 7 kwietnia minęła 22 rocznica rozpoczęcia masakry- największego ludobójstwa po II wojnie światowej. Co 10 Rwandyjczyk zginął w bratobójczej wojnie. Wydawało mi się, ze minęło sporo czasu i rany powinny się już goić , ale myliłam się. Z kim tylko nie rozmawiam temat jest wciąż aktualny. Jednej z sióstr zabito matkę i brata, matka Antoina od lat przebywa w więzieniu niesłusznie oskarżona o pomoc oprawcom- tak po prostu z zemsty. Dominik ( na zdjęciu) miał 3 lata , gdy w masakrze zabito mu ojca, gdy miał 11 zmarła mu matka i jako sierota trafił do dalekiej rodziny, niezbyt chętnej by go utrzymywać. Nie ma szansy na normalny start w życie jeśli mu ktoś nie pomoże. W nocy wezwanie do miejscowego ośrodka zdrowia- do kobiety w kryzysie emocjonalnym – efekt wojny. Gdy idę do kościoła na Mszę Św. pod ołtarzem portrety zabitych osób , a rodziny zapalają przed nimi świece.

Ale usłyszałam też historię niezwykłą. Podczas wojny zabijano i palono nawet ludzi chroniących się w kościołach. W Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ruhango 400 ludzi zebrało się w kościele szukając schronienia. Była godzina 15.00, podjechały ciężarówki z zabójcami. Ludzie z kapłanem modlili się koronką i prosili Jezusa Miłosiernego o ratunek. I wydarzył się cud- nie tknęli ani jednej osoby i odjechali tak jak przyjechali. Dla Boga nie ma bowiem nic niemożliwego….

Modlę się za naród rwandyjski

Monika Sosnowska OV