I w Kamerunie maj jest miesiącem, kiedy dzieci mogą przyjąć do swojego serca Pana Jezusa. Razem z Siostrami módlmy sie za Agnieszkę i Joela.

Od półtora miesiąca jestem w Rwandzie i wreszcie przyszedł ten moment: pielgrzymuję do Kibeho – jedynego w Afryce uznanego przez kościół miejsca objawień Matki Bożej w latach 1981-1989. Cieszę się bardzo bo już od jakiegoś czasu modlę się do „ miejscowej Matki Bożej”, której figura znajduje się w naszej kaplicy. Miejsce przepiękne , górzyste ale widać , że bardzo ubogie. Po drodze widzę obdarte, brudne dzieci pasące kozy i krowy, noszące na głowach chrust. Droga do Sanktuarium zresztą też jest zwykła., polna, wyboista . Rwandyjczycy mówią , że to ich Betlejem, to ich Holy Land. Czytam przesłanie Maryi:- nazywa siebie Matką Słowa i wzywa przede wszystkim do bezzwłocznego nawrócenia, do modlitwy i ofiarowania swoich cierpień w intencji nawrócenia świata , do odmawiania różańca i różańca 7 Boleści http://kibeho-sanctuary.com/index.php/pl/liturgia/roaniec-siedmiu-boleci.Zapowiada, że jeśli nie posłuchają spłynie morze krwi- i tak się stało niestety- ludobójstwo w 1994 r w Rwandzie było najtragiczniejszym wydarzeniem w okresie od II wojnie światowej do teraz i pochłonęło najwięcej ofiar. Maryja próbowała ratować swoje dzieci , ale one nie słuchały…
W kaplicy oddaję wszystkie intencje z którymi przyszłam , czuję spokój, bezpieczeństwo- kiedy w Jej ręce oddaje trudne sprawy. I myślę o Niej jako o „ Królowej przyśpieszenia” ( ten tytuł usłyszałam na pewnych rekolekcjach , chociaż nie jest jeszcze w Litanii Loretańskiej)
Nigdy nie pomyślałabym , że Maryja wyciągnie mnie z mojego bezpiecznego ciepełka aż do Afryki, choć zawsze było to moim marzeniem. Jestem bardzo szczęśliwa , kiedy mogę katechizować dzieci i dorosłych- a właściwie to nie katecheza lecz kerygmat- Dobra Nowina i dzielenie się swoim doświadczeniem Boga. Jaką moc ma Słowo Boże – to petarda !
Teraz tak ja pisał Św. Alfons Maria Liguori w swojej książce „ Tajemnica Maryji” wszystkie moje małe wysiłki , prace oddaje Bogu przez Nią , a mimo, że nie znaczą wiele skażone moimi słabościami i pychą , są jak robaczywe jabłko, to jednak podane Jezusowi przez ręce Matki -jak na pięknej tacy, przystrojonej kwiatami, obrane z naleciałości- przez Jej wstawiennictwo nabierają wartości.
Ona też najlepiej uczy mnie zaufania w tym Roku Miłosierdzia.
Ndakuramutsa Mariya !( Bądź pozdrowiona Maryjo)
Monika Sosnowska OV

Dzisiaj Święto Wniebowstąpienia. Jezus powiedział: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię. Jakże inaczej brzmią dla mnie te słowa 6000 km od domu, na misji w Afryce, gdy mam dziś spotkanie ewangelizacyjne z grupą świeckich z ZAK-u. Jestem szczęśliwa, że mam szansę tak dosłownie iść za słowami Jezusa.
Dziś kilka luźnych, różnych spostrzeżeń wolontariuszki 
Najpierw piękno teg kraju- czytałam, że Rwanda to kraj wiecznej wiosny i tak jest rzeczywiście. Wszystko naokoło kwitnie – jest zielono i pięknie. Wokół malownicze wzgórza. Co do fauny, to oprócz olbrzymich, 5 cm karaluchów, z którymi walczę w domu, nie miałam jeszcze okazji podziwiać innych, chociaż 2, 5 godz. stąd znajduje się park narodowy Akagera, w którym można podziwiać żyrafy, słonie, antylopy etc. Zdziwienie moje budzi to, że tak jak u nas na drzewach i liniach przesyłowych siedzą wróble tak tutaj są to stada papug.
W naszym ogrodzie na drzewach rosną papaje, banany, markuje - słowem istny raj. Jemy tutaj głównie warzywa i owoce- śmieję się, że jestem na diecie dr Dąbrowskiej - przyda się ;-) Mięso jada się tutaj w święta bo ludzi na nie po prostu nie stać.
W nocy niebo jest przepiękne, widać pełno gwiazd, bo nie ma tyle świateł co w Europie. Ale na próżno ja geograf szukam gwiazdy polarnej- przecież jesteśmy na półkuli południowej- jest wiec krzyż południa.
Ciekawe są środki transportu jakimi przemieszczają się Rwandyjczycy: zamiast taxi używa się tutaj taxi- velo ( patrz zdjęcie )a w stolicy Kigali taxi-moto. Właściciele tych pojazdów za niewielką opłatą przewożą ludzi na bagażniku czy tylnym siedzeniu.
Życie codzienne: nie mamy pralki ani zmywarki do naczyń- zbyt często prąd jest wyłączany – wszystko robimy ręcznie (na zdjęciu zmywanie po kolacji).Nie ma też telewizji – w niedzielny wieczór podczas rekreacji tańczymy - nauczyłam afrykańskie siostry poloneza Wszyscy żyją wolniej, bez pospiechu, patrzenia na zegarek. Powoli się tego uczę i mam nadzieje że mi to zostanie po powrocie do Polski.Pozdrawiam serdecznie i proszę o modlitwę
Monika Sosnowska OV

Parafia pw. św. Floriana – Fara - to miejsce, gdzie 1 maja przeżyłam piękny czas z Maryją i z drugim człowiekiem. Nade wszystko był to czas spędzony na modlitwie za Parafian oraz za Ukrainę. 

Parafia powstała prawdopodobnie na przełomie XI i XII wieku z inicjatywy arcybiskupów gnieźnieńskich, wówczas właścicieli Żnina. Pierwszą romańską świątynię zastąpił w XV wieku kościół gotycki. W czasie najazdu szwedzkiego został zmieniony na stajnię. Po kolejnym pożarze został w połowie XVIII wieku odbudowany w stylu barokowym. Kolejne przebudowy miały miejsce w latach 1792-1795. W żnińskiej farze kilkakrotnie dokonywano konsekracji biskupów. Świątynia była także nawiedzana przez polskich królów.
Kiedy zobaczyłam napis „Bóg jest miłością”, który widnieje na plebanii parafii św. Floriana pomyślałam – Boże spraw, by ta miłość była pomnażana przez moje słowa, czyny i gesty. Dziś chcę dziękować Bogu przez Maryję, że Nasi dobrodzieje ze Żnina dali świadectwo swojej wrażliwości na drugiego człowieka. Kapłanom dziękuję za wspólną modlitwę min. za nasze Zgromadzenie.
Spacer po mieście przypomniał mi, że atrakcją turystyczną Żnina jest kolejka wąskotorowa o rozstawie szyn 600 mm – w drogę z nami...

Miłym akcentem tego dnia było wystąpienie chóru Con - Spirito z okazji dni miasta Żnina.

Przypadek a może i nie - w tym pięknym miejscu miałyśmy okazję spotkać się z ludźmi, którzy pochodzą ze Szczecina a realizują piękne akcje dla Rodaków na Wschodzie - wspólnie dziękujmy za tych ludzi, i prośmy by Bóg im błogosławił w tym pięknym dziele.

S.MD