Parafia pw. św. Floriana – Fara - to miejsce, gdzie 1 maja przeżyłam piękny czas z Maryją i z drugim człowiekiem. Nade wszystko był to czas spędzony na modlitwie za Parafian oraz za Ukrainę. 

Parafia powstała prawdopodobnie na przełomie XI i XII wieku z inicjatywy arcybiskupów gnieźnieńskich, wówczas właścicieli Żnina. Pierwszą romańską świątynię zastąpił w XV wieku kościół gotycki. W czasie najazdu szwedzkiego został zmieniony na stajnię. Po kolejnym pożarze został w połowie XVIII wieku odbudowany w stylu barokowym. Kolejne przebudowy miały miejsce w latach 1792-1795. W żnińskiej farze kilkakrotnie dokonywano konsekracji biskupów. Świątynia była także nawiedzana przez polskich królów.
Kiedy zobaczyłam napis „Bóg jest miłością”, który widnieje na plebanii parafii św. Floriana pomyślałam – Boże spraw, by ta miłość była pomnażana przez moje słowa, czyny i gesty. Dziś chcę dziękować Bogu przez Maryję, że Nasi dobrodzieje ze Żnina dali świadectwo swojej wrażliwości na drugiego człowieka. Kapłanom dziękuję za wspólną modlitwę min. za nasze Zgromadzenie.
Spacer po mieście przypomniał mi, że atrakcją turystyczną Żnina jest kolejka wąskotorowa o rozstawie szyn 600 mm – w drogę z nami...

Miłym akcentem tego dnia było wystąpienie chóru Con - Spirito z okazji dni miasta Żnina.

Przypadek a może i nie - w tym pięknym miejscu miałyśmy okazję spotkać się z ludźmi, którzy pochodzą ze Szczecina a realizują piękne akcje dla Rodaków na Wschodzie - wspólnie dziękujmy za tych ludzi, i prośmy by Bóg im błogosławił w tym pięknym dziele.

S.MD

Zaczęła się moja regularna praca z dziećmi. Uczę je katechezy we współpracy z seminarzystą z Francji Francois, który też jest tutaj na wolontariacie.
Przygotowaliśmy klasę do religii, z miejscem na Słowo Boże, obrazami Jezusa, Maryi i Świętych, tak by dzieci wchodząc tutaj wiedziały, że to nie lekcja jak inne ale miejsce spotkania z Bogiem. Nazwaliśmy salę „Namiot Spotkania”.
Zakupiłam też projektor do wyświetlania filmów ( to dla dzieci nowość) a nasi przyjaciele z Francji zaopatrzyli nas w pokaźną biblioteczkę filmów religijnych.
Zaczynamy nasze lekcje od modlitwy, potem fragment Pisma Św. w języku kiniarwanda i pokazujemy krótki film na temat tego fragmentu np. Przypowieść o dobrym Samarytaninie. Następnie zadajemy pytania i rozmawiamy z dziećmi na temat tego co słyszały i widziały. Staramy się to odnieść do ich życia i kończymy modlitwą.
Bardzo się cieszę, że możemy dzieciom w ten sposób pomóc spotkać się z Bogiem, pomóc poznać Pismo Św., którego nie czytają i nie znają. Wśród dzieci są nie tylko katolicy ale też wyznawcy różnych religii i sekt, których jest tutaj w Rwandzie całe mnóstwo. Ale i te dzieci chętnie przychodzą i słuchają.

,,Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie, Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie."

O prawdziwości tych słów przekonałam się w ostatnią Wielkanoc, którą po raz pierwszy przeżywałam poza Polską, w Laurel w USA. Dało mi to sposobność odkrycia piękna i bogactwa naszej polskiej tradycji. Paradoksalnie odkryłam jej wartość, gdy jej zabrakło.
Z góry zakładałam, że nie mam co liczyć na wielkanocne śniadanie, wiedziałam bowiem, że tradycja święconki jest bardzo nasza. Zaskoczyły mnie jednak dwa braki: absencja grobu Pańskiego i procesji rezurekcyjnej. Zawsze myślałam, że te dwa istotne elementy występujące w polskich kościołach są częścią liturgii i występują na całym świecie. O ile miałam obawy czy tu w USA budują grób to w zupełności nie wiedziałam, że procesja ogłaszająca Zmartwychwstanie nie jest integralną częścią Wigilii Paschalnej. Wcześniej dyskutowałam z różnymi osobami czy procesja rezurekcyjna powinna być rano czy po wieczornej liturgii. Teraz wam mówię cieszcie się, że w ogóle ją macie czy to rano czy w nocy.

W dniach 15-17 kwietnia 2016 roku w Zariczanach na Ukrainie odbyły się rekolekcje dla członków ZAK. Uczestniczyło w nich 70 osób świeckich, którzy przybyli z całej Ukrainy, z tych miejsc, gdzie znajdują się pallotyńskie wspólnoty.
Prowadzili je: s. Anna Ozon SAC (przewodnicząca KRK ZAK w Polsce) oraz ks. Stanisław Stawicki SAC (wiceprzewodniczący oraz pasjonat Pallottiego).
Ks. Stanisław zaprosił wszystkich uczestników na Spacer ze św. Wincentym Pallottim. Na początku, w niezwykle barwny sposób, nakreślił portret rodziny, z której się wywodził Święty. Ukazując duchową sylwetkę rodziców i ich drogę świętości, pokazał nam, że „korzenie rodzinne św. Wincentego Pallottiego tkwią w prostej i głęboko wierzącej chrześcijańskiej rodzinie”.
W kolejnych konferencjach ks. Stanisław przedstawił Pallottiego jako „Świętego od nieskończonego miłosierdzia Bożego”. Przywołał również jego doświadczenia mistyczne, zwłaszcza to z 9 stycznia 1835 roku, które było „Bożym impulsem” do założenia Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.
Z kolei s. Anna przybliżyła uczestnikom rekolekcji wielką Rodzinę Pallotyńską. W obszernej prezentacji przedstawiła życie i posługiwanie członków Zjednoczenia na całym świecie. Ukazała, jak dziś żyje dzieło św. Wincentego na różnych kontynentach. Odwołując się do Statutu Generalnego, podkreśliła to, co nas łączy, niezależnie od tego gdzie żyjemy, i co jest naszym duchowym bogactwem.
W imieniu KRK ZAK na Ukrainie pragnę podziękować ks. Stanisławowi i s. Annie za to, że zapalili naszą ukraińską Wspólnotę Zjednoczenia nowymi pragnieniami, duchem pallotyńskiej wdzięczności i gorliwością o Boże sprawy, a także troską o nowe powołania.
Niech Maryja Królowa Apostołów wyprasza im światło Ducha Świętego w posłudze przewodniczenia Zjednoczeniu Apostolstwa Katolickiego w Polsce.

W komunii modlitwy
s. Jolanta Wagner SAC
(Przewodnicząca KRK ZAK na Ukrainie)