zegar jak serce 

wyznacza czas 

godzina za godziną 

odmierza życie 

to tak 

to tak 

a to nie tak 

i kręci się koło historii 

i włosy bieleją na skronach 

ludzie znikają jak gwiazdy 

tylko dobro zostaje w ich dłoniach 

o tak 

o tak 

o tak 

Nasze dzieci już nie mogą doczekać się Rorat, kanapek w kościele, cappuchino pachnącego Świętami, kalendarza adwentowego, z którego będą mogły „wydobywać” zadania na każdy dzień i ... tego cichego zamyślenia przy roratce, wyglądającej jak dziewczynka do Pierwszej Komunii.

Dla nas to o wiele więcej pracy... ale siewca nie pamięta trudu, a cieszy się plonami.

Druga kaplica, którą obsługujemy, czeka na ludzi starszych, którzy też chcą wykonywać zadania. Dla niektórych będzie to może już ostatni Adwent w ich życiu.

Cieszymy się ogromnie z możliwości przeżywania z tymi ludźmi całego roku liturgicznego i towarzyszenia ich codzieności... czasem bardzo trudnej.

Siostry Pallotynki z Żytomierza

Dzień Niepodległości Polski

11 listopada 2017 roku miałyśmy zaszczyt uczestniczyć w obchodach 99. rocznicy odzyskania Niepodległości przez Polskę u Pana Konsula w Winnicy. Były przemówienia, życzenia, śpiewanie hymnów: polskiego i ukraińskiego oraz szwedzki stół. Nie zabrakło pięknych rozmów, dzielenia się pracą dla Ojczyzny – tutaj w Żytomierzu. Wszyscy wracali radośni i podniesieni na duchu. Najjaśniejsza Rzeczypospolita pamięta nawet o tych, którzy pracują z dala od Niej, ale dla Niej.

12 listopada trudno było zliczyć tych, którzy przyszli na świętowanie Niepodległości do Kaplicy Bożego Miłosierdzia w Żytomierzu na Malowance. Wszystko zaczęło się Mszą Św. za przodków, później była modlitwa za zmarłych, znicze, składanie kartek na ołtarzu z imionami przodków... i ... agapa. Agapę poprzedził film pt. „Niezłomni”. Pan Eugeniusz Feliński przetłumaczył go na język ukraiński (dla lepszego zrozumienia). Było śpiewanie pieśni patriotycznych i dużo, dużo radości; kawa, słodycze oraz 3-piętrowy tort, który powitano oklaskami. Trzy godziny świętowania minęły jak chwila. Nikomu nie chciało się wracać do domu.

„Salamandra plamista”

W sobotę, 18.11.2017 s. Galina Szpilowa zorganizowała wyjazd grupy dzieci w wieku od 9 do 12 lat do Ogrodu Zoologicznego w Kijowie. Było zimno i mokro... tak mówili tylko ci, którzy nie lubią przygód. 44 osoby wyruszyły na spotkanie z dzikimi zwierzętami żyjącymi w klatkach (żeby się im lepiej przyjrzeć). Dzieci najbardziej zainteresowało terrarium: żaby pomidory, patyczaki, anakondy, ryby, żółwie, jaszczurki, pancerniki i salamandry plamiste. Długo przy nich stały, jak przy wilku, który nieustanie biegał. Podziwiały ogromne gryfy, które uważnie obserwowały zwiedzających. Były: osiołki, koniki, żubry, wielbłądy, jelenie, kozy i wiele innych ciekawych stworzeń. Po dwóch godzinach biegania (żeby wszystko zobaczyć) zjedliśmy obiad w Worzelu (Diecyzjalne Seminarium Duchowne). Gorący obiad, modlitwa przy grobie arcybiskupa Malczuka, Koronka do Bożego Miłosierdzia w kaplicy... i powrót do domu. W autobusie dzieci zaczęły szczebiotać jak ptaki. Świeże powietrze, piękna przyroda, duchowa strawa... i opowiadań nie było końca.

Taki był plan. Czy bez telefonów, komputerów można przeżyć dzień? Można! I to jeszcze jak!

Walka z akacją na Polskim Cmentarzu

45 osób z kursu języka polskiego wraz z s. Karoliną Słomińską w sobotę 25.11 zabrało ze sobą: grabie, widły, noże, sekatory, siekiery i wyruszyło na cmentarz do walki z akacją, która jak lew broniła dostępu do grobów. Nie można było podejść do żadnej mogiły. Trzeba było przedzierać się przez kolce i gąszcz, by zapalić znicze. Akacja przerosła wszystko. Widok był straszny. Trzy godziny intensywnej pracy i cmentarz zmienił swoje oblicze. Ludzie były szczęśliwi, że mogli spełnić „uczynek miłosierdzia” w dniu modlitwy za tych, którzy zginęli z głodu na Ukrainie w czasach stalinowskich. Po ciężkiej pracy były smaczne kanapki, przygotowane przez panią Zosię, gorąca kawa i naleśniki z serem.Wszystkie twarze jaśniały szczęściem.

 Siostry Pallotynki z Żytomierza

Łacińskie słowo adventus jest tłumaczeniem greckiego epifaneia i parusia. W Rzymie adventus oznaczał oficjalny przyjazd, odwiedziny dygnitarza państwowego po objęciu urzędu. W języku religijnym natomiast było to coroczne przybywanie bóstwa do świątyni, połączone z jego uświęcającym działaniem.

W chrześcijaństwie termin ten stał się klasycznym wyrażeniem oznaczającym przyjście Chrystusa zarówno w sensie Wcielenia, jak i powtórnego pojawienia się w chwale. Religijny sens Adwentu - oczekiwanie na przyjście Chrystusa Pana, dla człowieka wierzącego stanowi ważny element indywidualnego przygotowania się na nieuniknione spotkanie ze Zbawicielem. Okres Adwentu ma podwójny charakter, zawiera w sobie podwójne przesłanie. Jest to liturgiczny okres przygotowania na przeżycie tajemnicy Wcielenia, czyli na uroczystość Narodzenia Pańskiego, przez którą wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. To właśnie w Chrystusie objawia się Bóg człowiekowi w ludzkim ciele. Równocześnie jest to czas, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa przypomina się o oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Dlatego właśnie Adwent jest określany jako czas pobożnego, aktywnego i radosnego oczekiwania.

Chyba każdy się zgodzi, że miło jest otrzymywać świąteczne niespodzianki, a jeszcze milej sprawiać je innym. A ponieważ zbliżają się święta Bożego Narodzenia, pamiętamy o potrzebach naszych 24 afrykańskich nowicjuszek odbywających wspólnie formację w Arusha w Tanzanii oraz o naszych Siostrach z Rwandy, i przygotowujemy im świąteczne paczki. Dzisiejszego popołudnia nadanych już zostało kilka pokaźnych rozmiarów paczek, które – jak mamy nadzieję - dotrą na Święta do Tanzanii i do Rwandy.