Nasze Zgromadzenie założył święty Wincenty Pallotti (1795-1850) w Rzymie, w pierwszej połowie XIX wieku. Szczególnym charyzmatem naszego Założyciela było ponowne odkrycie i ukazanie powszechnego powołania wszystkich chrześcijan do apostolstwa. Jako Siostry pallotynki przynależymy równocześnie – obok członków świeckich oraz księży i braci Pallotynów – do Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Zgodnie z naszym charyzmatem przyczyniamy się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich oraz budzimy świadomość ich apostolskiego powołania w Kościele. Podejmowane przez nas apostolstwo jest powszechne, ponieważ obejmuje całe nasze życie: powołanie, wspólnotę, modlitwę i służbę, chorobę i cierpienie.

Siostry pallotynki na polską ziemię przybyły 2 lutego 1934 roku. Jesteśmy obecne na wszystkich kontynentach świata, gdzie staramy się odczytywać znaki czasu, by móc odpowiadać na potrzeby Kościoła i każdego potrzebującego człowieka. Towarzyszą nam i ożywiają nasze apostolstwo trzy dewizy Wincentego Pallottiego, które przyjęłyśmy za swoje:

- ad infinitam Dei gloriam (dla nieskończonej chwały Bożej)

- ad destruendum peccatum (dla zniszczenia grzechu)

- ad salvandas animas (dla zbawienia dusz)

Centrum Misyjne to zarówno budynek przy ul. Wojciechowskiego 12 w Warszawie-Ursusie, służący siostrom misjonarkom Pallotynkom jako przystań podczas pobytu na urlopie w Polsce, jak i wspólnota sióstr – obecnie czteroosobowa – pracująca bezpośrednio na rzecz misji naszego Zgromadzenia.

Komu służy i kogo wspomaga Centrum Misyjne? Przede wszystkim troszczy się o siostry misjonarki z Kamerunu, Rwandy i Konga oraz ich dzieła, a także o nasze placówki na Ukrainie, Białorusi i w Rosji. Nasz Założyciel, św. Wincenty Pallotti, troskę o rozwój misji uważał za jedno z najbardziej umiłowanych dzieł założonego przez siebie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, którego częścią są Siostry Pallotynki, stąd i nam to zadanie leży szczególnie na sercu.

Polskie Pallotynki rozpoczęły pracę na misjach w 1977 r., kiedy to ks. bp Gahamanyi zaprosił nasze Zgromadzenie do posługi potrzebującym w Rwandzie. Pan Bóg błogosławił pracy sióstr i pozwolił, aby misje rozwijały się prężnie, mimo że krajem wstrząsnęła w 1994 r. krwawa wojna plemienna. Powstały cztery duże placówki: w Kigali-Gikondo, Kigali-Masaka, Ruhango i Kibeho – miejscu objawień Matki Bożej, a przy każdej z nich znajduje się ośrodek zdrowia i dożywiania. Siostry prowadzą przedszkole i szkołę podstawową. W połowie lat 90. podjęły także posługę w graniczącym z Rwandą Kongu, gdzie powstały placówki w Rutshuru-Murambi i w dzielnicy Gomy - Keshero. W Rwandzie i Kongu było dość lokalnych powołań, aby w 2010 roku mogła tam powstać samodzielna jednostka, Regia Rwandyjsko-Kongijska pw. Matki Bożej z Kibeho, w której dzisiaj pracują jedynie dwie Polki. Świadectwem na to, iż polskie misjonarki zaszczepiły ducha misyjnego w swoich afrykańskich współsiostrach jest fakt, że w końcu 2016 r. podjęły one pracę w nowym kraju misyjnym – sąsiadującej z Rwandą Ugandzie.

W roku 1998 ks. bp Jan Ozga, ordynariusz Diecezji Doumé - Abong-Mbang, zaprosił Siostry Pallotynki do kolejnego kraju misyjnego – Kamerunu. Siostry były tam już dobrze znane, gdyż od końca XIX w. był to teren misyjny Pallotynów i Pallotynek Prowincji Niemieckiej. Wybuch I wojny sprawił, że niemieccy misjonarze musieli opuścić tę misję. Siostry rozpoczęły pracę w Doumé na wschodzie Kamerunu, aby stamtąd dotrzeć także do stolicy kraju – Jaunde, oddalonego od niej 70 km Nkol-Avolo oraz do leżącego na zachodzie dużego miasta Bafoussam. W Kamerunie prowadzona jest formacja lokalnych dziewcząt i dzisiaj trzy kameruńskie Pallotynki służą już swoim krajanom, a kolejne kandydatki przygotowują się do życia zakonnego. W Kamerunie siostry prowadzą przedszkola i szkoły, aby dać dzieciom i młodzieży możliwość zdobycia wykształcenia, oraz ośrodki zdrowia i atelier krawieckie. Posługują także więźniom i różnego rodzaju potrzebującym. Prowadzą katechezy, spotkania z młodzieżą i rekolekcje powołaniowe, formują nauczycieli i katechistów.

Centrum Misyjne gości siostry misjonarki podczas pobytu w ojczyźnie, zapewnia im częściowo środki na leczenie oraz wspomaga ich działalność w krajach misyjnych m.in. przez prowadzenie akcji „Adopcji serca” na rzec kształcenia dzieci, niedziel misyjnych i kółek misyjnych w parafiach oraz przez zbiórki potrzebnych rzeczy, które jako okolicznościowe upominki lub wyposażenie szkolne czy przedszkolne przekazywane są dzieciom i młodzieży. To z Centrum Misyjnego nowe Pallotynki  wyjeżdżają na misje, jak miało to miejsce 1 grudnia 2016 r., gdy do Kamerunu udały się s. Agnieszka Dąbrowska i s. Małgorzata Lech.

Naszą pomocą obejmujemy także placówki Pallotynek na Ukrainie – w Żytomierzu, Kamiennym Brodzie i Korostyszewie w Diecezji Kijowsko-Żytomierskiej oraz w Gródku Jagiellońskim w Archidiecezji Lwowskiej, na Białorusi – w Berezie w Diecezji Pińskiej i Woronowie w Diecezji Grodzieńskiej oraz w Rosji – w Jekaterynburgu w Diecezji Nowosybirskiej. Na tych terenach siostry są obecne od lat 90. ubiegłego stulecia. Prowadzą katechezę, są organistkami, zakrystiankami, animatorkami wspólnot osób niepełnosprawnych i wspólnot Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, które angażują apostolsko ludzi świeckich w duchu św. Wincentego Pallottiego, propagując także ekumenizm. Pomagają ludności pochodzenia polskiego w uczeniu się języka swych przodków i kultywowaniu katolickich tradycji oraz rozwijaniu talentów, jakie złożył w nich Pan Bóg.

Siostry z Centrum Misyjnego są otwarte na współpracę z każdym, kto chce wspierać misyjne dzieło Kościoła. Dokładają starań, aby wypełniać postanowienie swego Założyciela: „Przez modlitwę i pracę będę wedle możliwości zabiegać o dobro Kościoła w taki sposób, jakby mi zlecona była troska o cały Kościół powszechny.”

Modlitwa za Dzieło Misyjne Kościoła
Jedną z ważniejszych form pomocy Misjonarzom i tym, którym oni posługują w krajach misyjnych, jest modlitwa.

Ojciec Święty Benedykt XVI w orędziu misyjnym napisał: „Rozmach misyjny był zawsze oznaką żywotności naszych Kościołów [...]. Dlatego bardzo proszę wszystkich katolików, by modlili się do Ducha Świętego o wzrost w Kościele zamiłowania do misji, głoszenia Królestwa Bożego i aby wspierali misjonarzy i misjonarki oraz wspólnoty chrześcijańskie zaangażowane na pierwszej linii w tej misji, czasem w środowiskach, gdzie panuje wrogość i prześladowanie".

Warto przypomnieć, że znane na całym świecie wspólnoty Żywego Różańca biorą początek właśnie z troski o misje. Wielka apostołka misji Paulina Jaricot (1799-1862) pragnęła uczynić rozważanie tajemnic różańcowych narzędziem współpracy misyjnej. Aby otoczyć modlitwą różańcową cały świat, zorganizowała tak zwane piętnastki, czyli grupy piętnastu osób, z których każda zobowiązywała się do odmawiania codziennie jednego dziesiątka różańca w intencji misji i do rozważania powierzonej tajemnicy różańcowej. Charakterystyczne są również różańce misyjne, bowiem każdy z jego pięciu dziesiątków wyróżniony jest innym kolorem i każdy związany jest z modlitwą za inny kontynent: zielony – za Afrykę, czerwony – za kontynent amerykański, biały – za Europę i Ojca Świętego, niebieski – za Oceanię, żółty – za Azję.
Nasze Siostry pracujące w Afryce oraz na Wschodzie zawsze podkreślają, iż w warunkach pracy misyjnej, podejmowanej z dala od ojczystego kraju; wobec sytuacji po ludzku beznadziejnej biedy, z codziennym doświadczeniem bezsilności wobec jej bezmiaru – świadomość modlitwy, która jest zanoszona w ich intencjach, umacnia wiarę, dodaje sił, przywraca nadzieję.

Modlitwa słowna
„Bądź pozdrowiony, Panie, za świadectwo Twoich misjonarzy! Ty sam natchnąłeś ich apostolskie serca, by opuściwszy na zawsze swą ziemię, rodzinę i ojczyznę udali się do tych nieznanych krain dla głoszenia Ewangelii tym, których już wcześniej uznali za braci.
Bądź pozdrowiony, Panie, za to, że podtrzymujesz ich wiarę i nadzieję w chwili siewu i przez cały czas apostolskich trudów; za to, że dałeś im wytrwałość i cierpliwość wśród zmęczenia, trudów, utrapień i różnego rodzaju cierpień.
Bądź pozdrowiony Panie, za wszystkie łaski, które spłynęły poprzez ich słowa, ich ręce i ich przykład[...]".
(Ojciec Święty Jan Paweł II)

Modlitwa serca
Będąc w Kamerunie (22 stycznia-24 lutego 2010 roku) zobaczyłam coś, czego nigdy nie widziałam nawet w swojej wyobraźni, kiedy myślałam o pracy misjonarzy na terenach misyjnych w Afryce czy na Wschodzie.
Skrawek Kamerunu, który poznałam, wzbudził we mnie nie tylko podziw nad jego pięknem i zadumę, ale także lęk i jeszcze większy szacunek dla ludzi zamieszkałych w Afryce i dla utrudzonych misjonarzy.
Niemal od pierwszych dni mego pobytu w Kamerunie zaczęły uderzać mnie sprzeczności, paradoksy natury, z którymi muszą się borykać tubylcy i misjonarze na tej czerwonej ziemi.
Afryka jest piękna, dużo w niej słońca i zieleni, ludzi prostych a jakże życzliwych i wdzięcznych – a zarazem tyle biedy i cierpienia na co dzień.
   Piękno buszu, a jednocześnie jego groza, wywoływana przez żyjące tam żmije, węże i różne gady.
   Piękna słoneczna pogoda i popękana od braku deszczu ziemia (przez pięć miesięcy w ciągu roku panuje susza), a co za tym idzie – większy głód i okrutna śmierć z niedożywienia w wielu rejonach.
   Pora deszczu jest błogosławieństwem, a jednocześnie wraz z jej przyjściem drogi w buszu stają się nieprzejezdne, a lepianki z gliny rozpływają się.
   Gdziekolwiek się jest, należy uważać na komary, ponieważ malaria gotowa, a nieleczona jest śmiertelna.
   Słysząc brzęczącą muchę w domu, trzeba ją szukać tak długo, aż się ją znajdzie, zaś po znalezieniu – pozbawić ją życia, ponieważ może ona doprowadzić człowieka do poważnej choroby afrykańskiej.
   Trzeba mieć wiele szczęścia, aby zdążyć napisać e-maila do kraju z miejscowości, w której jest prąd, ponieważ z oszczędności prąd jest często wyłączany.
   Misjonarz wyjeżdżający do okolicznych wiosek w buszu nigdy nie wie, czy nie spotka obalonego drzewa na i tak wąskiej drodze albo czy mostek nie okaże się nieprzejezdny.
    Daleko od kraju, od dobrych szpitali itd...
    Nie wspomnę o krajach, w których toczą się wojny i w każdym niemal ich miejscu czyha śmierć, a misjonarz jak kokosz osłania zbolały, niewinny lud.

W takich to warunkach żyje i pracuje misjonarz – czy można go zostawić samemu sobie?
Jeszcze zanim wyjechałam z tego uroczego buszu, już wiedziałam, że w kraju będę szukać ludzi dobrej woli i chętnych do wspólnej modlitwy za misjonarzy.
Opatrzność Boża jest im bardzo potrzebna!
Dlatego pytam cię, Dobry Człowieku i Przyjacielu Misji, czy chcesz się włączyć do Adopcji Duchowej Misjonarzy?
Na czym ona polega?

Nazywa się Róża dla Misjonarza

Misjonarz otrzymuje siedem róż, każda róża przedstawia dzień tygodnia. Sam możesz zadecydować, jaki dzień chcesz ofiarować dla jednego misjonarza (możesz wybrać kilku misjonarzy),a ja Ci go przydzielę. Dany dzień możesz przeżyć w wybrany przez siebie sposób – ważne jest, aby był ofiarowany Bogu w intencji wyżej podanej.

Podaję różne przykłady na dobre przeżycie dnia ofiarowanego za misjonarza: możesz ofiarować cierpienie i radość, niepowodzenia i sukcesy, pójść na Mszę Świętą, spełnić dobry uczynek, pojednać się z kimś, zmówić różaniec, podjąć post itp. Najważniejsze jest, by ofiarować ten dzień za misjonarza lub misjonarkę, którzy zostali Tobie powierzeni, pamiętając o nich imiennie przed Bogiem. Inicjatywa w Twoich rękach!

Jeżeli zdecydujesz się na duchową adopcję misjonarza – otrzymasz ode mnie przygotowaną deklarację ze zdjęciem misjonarza, jego adresem i krótką historią jego życia. Wyboru dnia tygodnia możesz dokonać samodzielnie bądź też będzie to dzień wskazany przeze mnie. Misjonarz również otrzyma Twój adres i różę jako symbol zanoszonej w jego intencji modlitwy.

Posłuchaj, co mówi Ci serce i zgłoś się do nas:

S. Teresa Gieńko
ul. Wojciechowskiego 12
02-495 Warszawa
tel. (0-22) 662 48 34; kom. 693 802 707
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.